ដោយមិនបាច់រៀបរាប់ច្រើន ខ្មែរសារិកាសូមធ្វើការចុះផ្សាយនូវអត្ថបទដើមទាំងស្រុងដែលប្រិយមិត្តម្នាក់បានផ្ញើមកកាន់អ៊ីម៊ែលរបស់ខ្មែរសារិកា (
អាសយដ្ឋានសារនេះត្រូវបានការពារពីពួកសារមិនល្អ, អ្នកត្រូវបើកjavascript ដើម្បីមើលសារបាន.
) ដូចតទៅ ៖
រឿង សំងាត់ក្នុងចិត្ត ខ្ញុំមិនចង់និយាយចេញមកទេ តែពេលខ្លះវាហាក់ដូចជារឿងអត់ប្រយោជន៍ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំឈឺចាប់ស្ងាត់ៗផងដែរ។ គ្មានអ្នកណាយល់ពីខ្ញុំទេ ហើយខ្ញុំក៏មិនយល់ពីខ្លួនឯងដែរថា ការចិញ្ចិមចិត្តលួចស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ គឺដើម្បីអ្វីនោះទេ។ មិនហ៊ានសារភាព រហូតដល់គ្មានឱកាសសារភាពជារៀងរហូត គឺជាបទពិសោធន៍ទីមួយក្នុងរឿងស្នេហារបស់ខ្ញុំ ដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមើលងាយខ្លួនឯងផង។ ទោះជាមានមិត្តភក្តិជិតស្និទ្ធរបស់ខ្ញុំប៉ុន្មាននាក់ធ្លាប់ដឹងរឿងនេះ និងធ្លាប់បានជួយនិយាយណែនាំឲ្យខ្ញុំរំងាប់ចិត្តក៏ដោយ តែភាពតានតឹងក្នុងចិត្ត ធ្វើឲ្យខ្ញុំដាច់ចិត្តរៀបរាប់ប្រាប់ខ្មែរសារិកា ដើម្បីសំរួលអារម្មណ៍តានតឹងម្តងម្កាលរបស់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំមិនបានរំពឹង ឬសង្ឃឹមថាគេនឹងបានអានអត្ថបទនេះទេ។
ខ្ញុំនិងគេ គឺជាមិត្តដ៏ល្អនឹងគ្នា តាំងតែពីតូចមកម្លេះ ពួកយើងបានចាប់ផ្តើមស្គាល់គ្នាតាំងពីរៀនថ្នាក់ទី២មក កាលនៅរៀនបឋមសិក្សាក្នុងស្រុកមួយជាមួយគ្នា ហើយផ្ទះរបស់ពួកយើងក៏មិនឆ្ងាយពីគ្នាដែរ។ កាលនោះគឺយើងរាប់អានគ្នាជាលក្ខណៈកុមារដែលរៀនថ្នាក់ជាមួយគ្នាប៉ុណ្ណោះ។ ពេលវេលាចេះតែរំកិលទៅមុខ ប៉ុន្មានឆ្នាំក្រោយមកដោយសារគេមានបញ្ហាក្នុងគ្រួសារ (ឪពុកម្តាយបែកបាក់គ្នា) ធ្វើឲ្យគេត្រូវប្តូរទីលំនៅទៅតាមម្តាយ ទៅរស់នៅទីរួមខេត្ត និងបន្តការសិក្សានៅទីនោះ។
មុននឹងខ្ញុំចាប់ផ្តើមសរសេរពីរឿងរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំសូមអរគុណចំពោះមិត្តិទាំងអស់គ្នាដែលចំណាយពេលវេលាអាននូវអត្ថបទនឹងផ្តល់យោបល់មកដល់ខ្ញុំ។
"មុននឹងចាប់ផ្ដើមសរសេររឿងក្នុងចិត្ត នាងខ្ញុំសូមអភ័យទោសចំពោះអ្នកអានទាំងអស់គ្នាជាមុន បើមានអ្វីឆ្គាំឆ្គងនោះ។ ខ្ញុំមិនសូវជាពូកែសរសេររៀបរាប់អ្វីប៉ុន្មានទេ តែគ្រាន់តែចង់និយាយនូវអ្វីដែលខ្ញុំមិនដែលហ៊ាននិយាយប្រាប់អ្នកណាម្នាក់ដោយចំហរម្ដងណាឡើង។ ខ្ញុំមានអាយុ២៤ឆ្នាំ ជាបុគ្គលិកតូចតាចក្នុងក្រុមហ៊ុនឯកជនមួយនៅសៀមរាប។ នាងខ្ញុំចាប់ផ្ដើមការងារនេះជិតមួយឆ្នាំមកហើយ ក្រោយពីបញ្ចប់ថ្នាក់មហាវិទ្យាល័យនៅភ្នំពេញកាលពីឆ្នាំមុន។ ខ្ញុំមានរឿងខ្លះចង់សុំយោបល់អ្នកទាំងអស់គ្នា។ ខ្ញុំទើបតែបែកបាក់គ្នាជាមួយសង្សារកាលពីជាងមួយខែមុននេះ ហើយនេះក៏មិនមែនជាស្នេហាដំបូងរបស់ខ្ញុំដែរ។ កាលរៀននៅភ្នំពេញ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់មានសង្សារដែរ តែបែកបាក់គ្នារហូត។